Chwarszczany, 24 października, imieniny obchodzą: Marta, Marcin, Rafał
 
   
 
   
   
   
 Krucjaty
   
   
 
 
 
27jeden_procent_szlak_templariuszy_opp.jpg

12facebuk_szlak.jpg

28facebuk_muzeum.jpg


Ziemia Święta i krucjaty
 
Źródła do pierwszej krucjaty           Liczebność wojsk krzyżowych - pierwsza krucjata           System polityczny i organizacja państw frankijskich w Ziemi Świętej           Krucjaty francusko-lombardzka, burgundzka hrabiego de Nevers oraz akwitańsko-bawarska (1100-1101)           Krucjata wenecka (1122-1124)          
 

krzyżowiec
Krzyżowiec

Przyczyny krucjat

1. Odzyskanie ziem Bizancjum zdobytych przez muzułmanów, w tym Miejsc Świętych.
2. Zapewnienie bezpieczeństwa pielgrzymom i chrześcijańskim mieszkańcom Ziemi Świętej.
3. Istniał też całkiem inny powód wielkiego poparcia idei krucjat przez włoskich kupców z Genui, Wenecji i Pizy - otwarcie wschodnich rynków zbytu.

Antiochia

Sytuacja poprzedzająca krucjaty

Pod koniec XI wieku mijało czterysta lat od chwili gdy Ziemia Święta znalazła się w rękach muzułmanów. Od prawie trzydziestu lat władali nią Turcy seldżuccy, którzy w 1071 roku w bitwie pod Manzikert pokonali wojska bizantyjskie. Była to straszliwa klęska w dziejach cesarstwa bizantyjskiego. Już wcześniej zdarzały się okresy kiedy prześladowano pielgrzymów i chrześcijańskich mieszkańców Ziemi Świętej - na przykład za czasów kalifa Hakima na początku XI wieku. Jednak wieści o torturach, prześladowaniach i zabójstwach pielgrzymów, które teraz docierały do Europy, poruszyły chrześcijan.

bitwa pod Jerozolimą

Pierwsza krucjata

"Pilną sprawą jest istotnie, abyście pospieszyli na pomoc waszym braciom mieszkającym na Wschodzie i bardzo potrzebującym pomocy, jaką im tyle razy szlachetnie obiecywaliście. Turcy i Arabowie natarli na nich, jak to wielu z was z pewnością słyszało, i wtargnęli także w granice Romanii aż do tego miejsca Morza Śródziemnego, które nazywają Ramieniem Świętego Jerzego, rozszerzając coraz bardziej swe zdobycze na ziemie chrześcijan..."
Tymi słowami (według Fulchera z Chartres) papież Urban II zachęcał w Clermont w Owernii do rozpoczęcia krucjaty.
Pierwsza w 1096 roku ruszyła tak zwana krucjata ludowa prowadzona przez Piotra Pustelnika i rycerza Gautiera Bez Mienia. Niestety ogromna rzesza pieszych zachęcona ideą głoszoną przez papieża została zmasakrowana.

W 1097 roku w ślad za nią ruszyła krucjata wojskowa. W zależności od miejsca zbiórki rycerze wędrowali ku Ziemi Świętej czterema szlakami: Rajmund de Saint-Gilles, hrabia Tuluzy, wyruszył z Tuluzy i przemierzył Italię, Dalmację, Albanię, Grecję; Robert de Flanders poprowadził oddziały z Brugii i Paryża przez Alpy i Italię; Godfryd de Bouillon przeszedł przez Niemcy, Węgry i Bułgarię; Bohemund de Tarente i jego siostrzeniec Tankred wybrali drogę morską z Brindisi i dalej poprzez Grecję. Cztery armie połączyły się przed Konstantynopolem. Wywołało to niepokój cesarza bizantyjskiego Aleksego Komnena. Pomimo atmosfery wzajemnej nieufności i zatargów Franków z cesarzem krzyżowcy zdołali dotrzeć do Antiochii, która skapitulowała w 1098 roku. Po sforsowaniu doliny Orontesu podążyli wzdłuż wybrzeża poprzez Trypolis i Jafę by zdobyć Jerozolimę 15 lipca 1099 roku w bardzo krwawy sposób.
Krzyżowcy wybrali Godfryda de Bouillon na króla Jerozolimy (Godfryd odmówił przyjęcia złotej korony w miejscu koronowania Chrystusa koroną cierniową i zgodził się na skromny tytuł Obrońcy Grobu Świętego). Potem, po wykonaniu zadania, krzyżowcy zaczęli powracać do Europy - mimo próśb o pozostanie popartych obietnicami bogatych lenn.

pieczęć Baldwina I

Po pierwszej krucjacie

Godfryd pozostał kilkoma setkami rycerzy i kilkoma tysiącami pieszych. Na szczęście podzieleni muzułmanie byli wówczas przeciwnikiem na tyle słabym, że Godfryd ze swoim oddziałem mógł przyłączyć Galileę i Judeę. Nowo utworzone księstwo Tyberiady powierzył Tankredowi de Tarente. Bohemund de Tarente władał w tym czasie w księstwie Antiochii, a Baldwin de Boulogne, brat Godfryda otrzymał hrabstwo Edessy. Po roku panowania Godfryd zmarł, a rządy przejął jego brat koronowany w Boże Narodzenie 1100 roku jako Baldwin I. Hrabstwo Edessy przejęł Baldwin de Bourg.

Baldwin I sprawował rządy przez osiemnaście lat i stale powiększał zdobycze. Było to możliwe przy wykorzystywaniu rywalizacji pomiędzy Fatimidami z Kairu i Seldżukidami z Damaszku. Krzyżowcy zdobyli Arsuf, Cezareę, Akkę, Bejrut i Sydon, zajęli Transjordanię, wznosząc zamek Montreal i przebili się do Morza Czerwonego odcinając główny szlak karawan w stronę Mekki. Baldwin I odparł rownież cztery kontrkrucjaty tureckie. Hrabia de Saint-Gilles opanował w tym czasie Tortosę i Byblos oraz Trypolis. 
Baldwin II, który zrzekł się hrabstwa Edessy na rzecz Jocelina de Courtenay, próbował kontynuować dobrą passę poprzedników. Niestety, mimo prawdziwego talentu i odwagi, dyplomatycznych i wojennych wysiłków zmierzających do utrzymania podziału wśród muzułmanów zdołał jedynie umocnić granice małego Królestwa Jerozolimskiego. 
W tym miejscu zaczynamy się przybliżać do genezy powstania zakonu templariuszy i pozostałych zakonów rycerskich. Brak bezpieczeństwa był tak wielki, że sam król został wzięty do niewoli podczas polowania. Pobocza szlaków pielgrzymich roiły się od zbójców i rabusiów.


ilustracje: zdobycie Antiochii w 1098 roku, bitwa pod murami Jerozolimy, pieczęć Baldwina I

opracowanie: Maciej Sałański

   
 
Szlak Templariuszy
kontakt
 
 
6574569
copyright©: autorzy Szlaku Templariuszy
1998-2019
projekt: BeneAkebe