|
powrót do strony "Zamki Templariuszy"
Droga z Jerozolimy do Jerycha i nad rzekę Jordan była w czasach krucjat
najważniejszą trasą ruchu pielgrzymkowego. Po odwiedzeniu świętych miejsc
w Jerozolimie pielgrzymi zwykli formować większe grupy i odwiedzać Jerycho
oraz miejsce chrztu Jezusa. Na swojej drodze schodząc krętymi ścieżkami
na pustynię Judejską często byli atakowani przez rozbójników i Beduinów.
Najtrudniejszym i najbardziej niebezpiecznym etapem był południowy koniec,
krętego Wadi Qilt, zwanego „Czerwone Podejście” lub Tal'at
a-Damm. Długi na 11 kilometrów, rozpoczynający się tam gdzie Wadi Qilt
wspina się na Równinę Jerycho i kończy pośród wzgórz z czerwonego piaskowca
dającego swą nazwę podejściu. To miejsce było zawsze sławne, w czasach
starożytnych jako miejsce zasadzek rabusi, w czasach apostołów
opisane miejsce jako ataku rabusi na wędrowców. W czasach rzymskich i
bizantyjskich został wzniesiony fort na szczycie wzgórza Ma'ale Adumim
i oddany wydelegowanemu oddziałowi piechoty. Nazwa podejścia była interpretowana
jako pochodząca od obfitego krwawienia napadniętych przez rabusi. Droga
w czasie krucjat ciągle była niebezpieczna. Aby zapewnić nieskrępowany
ruch pielgrzymów templariusze wznieśli ciąg fortów wzdłuż tej drogi z
których największy była na szczycie podejścia i nosił różne nazwy: Adumim,
Turris Rubea, Rouge Cisterne oraz Maldoim. Blisko tego zamku jest khan
(gospoda), gdzie pielgrzymi spędzali noc. Krzyżowcy identyfikowali jako
Zajazd Dobrego Samarytanina.
Burchard z gór Synaj napisał:
„Cztery mile1
na zachód od Jerycha na drodze do Jerozolimy jest zamek Adumim. Miejsce
gdzie człowiek schodzi z Jerozolimy do Jerycha otoczone jest przez złodziei.
To się zdarzyło wiele razy w tym samym miejscu i miejsce to otrzymało
swą nazwę od obfito przelewanej krwi. Okropną prawdę można zauważyć i
jest bardzo niebezpiecznie, jeżeli się podróżuje bez eskorty”.
Nie jest znana data budowy zamku, ale z pewnością istniał on w latach
siedemdziesiątych, skoro wspominał o nim Teodoryk w roku 1172. W roku
1187 po bitwie pod Hittinem został on zajęty przez siły muzułmańskie zmierzające
z doliny Jordanu w kierunku Jerozolimy. Najwyraźniej zamek był pusty.
Ruiny Maldoim znajdują się na północ od drogi Jerozolima – Jerycho,
na wysokim wzgórzu z którego szczytu widać było Jerycho na wschodzie,
a Górę Oliwną na zachodzie. Od południa i wschodu stoki wzgórza są bardzo
strome, a od zachodu i północy bardziej łagodne. Jest to zamek typu castrum.
Jego plan jest czworoboczny, każdy bok ma 50 metrów. Wycięta w skale fosa
ma 6 metrów szerokości i 4 metry głębokości i otacza zewnętrzne mury.
Wewnątrz murów znajdowało się sklepienie ostrołukowe. Zbudowane ono zostało
naokoło wewnętrznego dziedzińca. Dziś jest niemal zupełnie zniszczone.
Jedyne pozostałości są widoczne w południowo zachodnim narożniku. W na
środku dziedzińca, bliżej północnego muru zbudowany został stołp, ale
zachowała się jedynie jego część. W północnym murze można zauważyć strzelnice.
Zamkowa brama nie zachowała się, ale można przypuszczać, że znajdowała
się w północno - wschodnim narożniku, gdzie ciągle istnieje przejście
przez fosę.
W środku Ma'ale Adumim znajdowała się inna wieża strażnicza templariuszy,
której fundamenty znajdowały się niedaleko od Jerycha na początku podejścia.
Jej arabska nazwa to Beil Jabr Foqani i Tahtani
tekst: Bartłomiej Radecki
3 Dawna mila angielska
o długości 4,83 km, a więc około 20 km.
|
